Column: Hoe ik over een egel struikelde

We hebben loopeenden in de tuinderij om de naaktslakken op te eten. Maar we hebben ook delen van de tuinderij buiten het hek, waar we in de akkerbouwvelden stroken kolen, aardappels en pompoenen telen. Daar zijn ook slakken en die eten tuinder Eline haar kooltjes op. Dat vindt Eline niet leuk. Daarom traint stagiaire Tako nu de eenden om ’s avonds zelf in een mobiel hok te klimmen, waarvan het deurtje dan vanzelf dicht gaat, zodat we onze eenden straks ‘expeditionair’ in kunnen zetten in de kooltjes buiten het hek.

Dispenser werkt nog niet

De bedoeling is eigenlijk dat er eerst voer uit een automatische dispenser in hun voerbakje komt om ze het hok in te lokken en dat dan de deur dicht gaat. Maar de automatische dispenser doet het (nog) niet en de deur wel, dus deze gaat netjes om 21.00 uur dicht, helaas zonder dat de eenden in het hok zitten. Kortom, ‘het eendenhok dichtmaken’ betekent op dit moment dus eerst naar het eendenhok gaan, de deur open doen, dan voer pakken en dit in hun hok in de dispenser doen en dan in de tuinderij op zoek gaan naar de eenden die (vaak) al ergens, op een plek waar je ze net niet kan zien, liggen te pitten.

Héééél langzaam

Vervolgens hoed je ze als een soort kudde schapen naar hun hok en als je dit héééél langzaam doet en ze genoeg ruimte geeft, dan gaan ze netjes het laddertje op en naar binnen. Deurtje dicht en klaar. Maar o wee als je te ongeduldig bent… Dan besluit de voorste op het allerlaatste moment dat het toch allemaal maar erg gevaarlijk is daarbinnen in dat donkere hok, en voor je het weet heb je al vloekend en tierend elf rondjes achter hen aan om het hok gerend. Dankbaar dat het donker is, zodat niemand je kan zien.

Te ongeduldig

Goed, op deze avond was ik dus te ongeduldig geweest, kostte het me een kleine 20 minuten om de eenden in hun hok te krijgen en liep ik met grote passen in het donker door het hoge gras terug naar ons woonhuis. En toen gebeurde het… het voelde alsof ik tegen een natte klont klei aan trapte en vanwege mijn snelheid (en misschien ook wel een beetje van schrik) viel ik bijna voorover op mijn neus. Al struikelend liep ik nog wat passen door, hervond mijn balans en wilde naar binnen gaan toen ik mij bedacht dat het al 3 weken niet geregend had. De grond was keihard, hoezo zou er opeens een natte klomp klei daar liggen? Ik deed het lichtje van mijn telefoon aan en liep terug naar waar het was gebeurd en ja hoor, daar vond ik een stevig opgerolde, stekelige bal van een aardig formaat, een egel dus.

Eind goed al goed

In mijn haast had ik in het donker een egel geschopt! Ik had geen idee of het beestje ziek was en/of ik hem verwond had, dus ik nam wat afstand en ging (on)geduldig staan wachten. Het egeltje moet toch best een klap hebben gehad want na vijf minuten zat er nog nul beweging in. Ik besloot het voor nu maar zo te laten en de volgende ochtend weer te gaan kijken. Toen was-ie weg.

Eind goed al goed. En de moraal van het verhaal? Als je op je boerderij ’s nachts over egels struikelt, dan gaat het wat betreft de biodiversiteit toch zeker wel de goede kant op!